Рецензија на книгата „Приказна за две деца“ – од авторката Наташа Брезовска-Богоевска

Книгата „Приказна за две деца“ е книга која изобилувасо многу богата книжевна содржина. Анализирајќи ја книгатапреку сите раскази ми се разнежни душата. Низ буквите сопогледот ги милував лицата на сите деца, главни јунацикои се вистински херои и покрај тоа што имаат малиили големи здраствени проблеми. Во оваа книга постојатхерои кои сакаат да помагаат на своите другарчиња ихерои кои дозволуваат да им биде помогнато за да севклучат во секојдневниот живот. И едните и другите сезаслужни за почит. Пред мене се појавија сите ликови , безниту една сенка, без болести и состојби, какви и имињада ги носат. Раскажувањата во приказните се во првои трето лице,. Книгата е богата со епитети, метафори, анајмногу со компарации, каде се споредуваат , ама самокако другарчиња кои умеат да ги играат игрите секој на својначин. Главните ликови се деца, навидум различни, а сепакисти. Имаат ист јазик на говорење, а најмногу ист јазик наразбирање. Желбите им се исти, како и нивните игри. Ситедеца се прифатени од своите другарчиња. Ако бев стручназа дијагнози, ќе користев јазик, каде ќе се спомнуваа ситестручни изрази: инклузија, даунов синдром, аутизам, но јассе задржувам на содржината и на ликовите кои се главниличности во оваа збирка раскази. Не постојат такви децаза кои ќе го користиме изрази „тупав и глупав“, како заАдријан, близнакот кој не знае добро да чита, не постојатигри недостапни за децата и во инвалидска количка, Иванможе да игра кошарка, помагајќи му другарот Тони кој