Објавено на

Рецензија на Изабела Велковска за книгата „Почеток од соништата“

“Почеток од соништата”- Џенифер Пробст

“Прославувај ја секоја мала победа во животот. Никогаш не се знае кога ќе дојде следната.”

По враќањето во долината Хадсон, Итан Бишоп повеќе не е истата личност, како што беше некогаш. Како поранешен телохранител во Холивуд и падобранец на Специјалните сили има видено прилично голем број судири. Како последица на работата има неколку рани и лузни. Тие не само што му се наоѓаат насекаде по телото, туку ги носи и длабоко во душата.

“Секоја душа- и животинска и човечка- заслужува достоен живот.”
Миа Труш има фирма за односи со јавноста, “Стратешки ПР решенија”. Таа им помага на клиентите да управуваат со кариерата, така што им ги води страниците на социјалните мрежи, се занимава со вести и случувања.

“Нејзината дарба да ги открива измамниците и лажговците добро и послужи во злобниот свет на политиката, а истовремено ја уништи нејзината доверба во сопственото срце.”

Итан Бишоп е висок најмалку метар и деведесет и пет. Црвеникаво кафената коса му беше диво завиткана во локни над челото и му го допираше вратот. Имаше впечатлива брада, подолга од вообичаената. Неговите очи беа бледо студено сини со продорен интензивен поглед.

“Ако можеш да постигнеш да можам да бидам избран, можеби можеш да поправиш дел од минатото.”

Миа Труш има убави златести очи и коса со боја на мед, со шик фризура, со коси шишки. Телото и беше премногу тенко, веројатно поради гладување. Нејзината бледа, беспрекорна кожа беше заштитена со скапа крема за сончање.

“Понекогаш минатото ме заробува и тешко ми е да верувам на сопствената интуиција.”

Кло Лејк има деветнаесет години. Таа има виолетова коса, пирс на носот и прстен на веѓата. Нејзините очи беа длабоки и сини. На левата рака имаше тетоважа од череп. Поради вандализирање на автомобилот на својот професор ќе заврши на суд. Ќе и биде изречена казна, каде ќе треба да работи на локалната фарма за
спасување на коњи.

“Животните, ако им се дозволи тоа, помагаат при заздравување на раните.”

Миа Труш е задолжена да ја придружува Кло на локалната фарма. Строго деловната и темпераментна, Миа веднаш влегува во судир со мрачниот “коњушар” Итан. Нејзе буквално се и е иритантно кај него. Помина долго време откако имаше некој маж во нејзиниот живот. Беше навикната на пристојни мажи, во скроени одела по мерка, кои мирисаа на скап мошус од шишенца и даваа чувство на ветување кое никогаш не би го одржале.

“Единствена причина што си опкружен со коњи е тоа што не знаеш како треба со луѓето.”

Како што поминува летото и температурите растат. Итан и Миа откриваат колку многу работи имаат заеднички: грижливо чувано минато, неконтролирана страст и копнеж за нешто повеќе, што би можело да ги исцели двете скршени срца.

Дали нивното минато ќе ја загрози кревката прилика за потполно нова иднина? Дали летото и престојот на фармата ќе ги промени нивните животи засекогаш, останува да откриете самите вие.

“А не знаеше дали љубовта ќе биде доволна за секој од нив.”

Објавено на

Рецензија за „Волшебницата од долниот кат“ на Симона Ангелоска

Би можеле да замислите летен распуст, а надвор по цел ден истура дожд? Единствено друштво ви е телевизорот, а мама скоро секој ден нарачува пица за ручек? – Звучи можеби совршено, но со време и пицата и телевизорот здосадуваат.
Тоа и се случува и на Маја. Проблемите кои се надвиснуваат над нејзиното семејство (а и времето), ја проморуваат да го поминува секој ден пред телевизор, што и не е така лошо според неа ( може да си ги гледа омилените емисии и да ги повторува омилените реплики).
Тоа што Маја ќе го доживее како вистинска неправда и кошмар е тоа што нејзините родители ќе одлучат да ја пратат на летен распуст кај Бабуле, прастарата бабичка која ја изгледала нејзината мајка. Бабуле живее на село, во една стара зграда, со изгребани и потскршени чаши и телевизор кој е црно-бел. Разочарана и лута Маја е решена да ги моли родителите да ја спасат од ова страшно здодевно место, се додека црниот мачор на Бабуле не и се насмевне…


Ако барате книга за одличен почеток на летниот распуст, тогаш ви ја препорачувам “Волшебницата од долниот кат”. Бегство од екраните и целосно препуштање на имагинацијата е тоа што авторот Марчин Шчигелски им го порачува на децата. Оваа современа бајка за деца е превозбудлива и се чита во еден здив.
.
Им благодариме на @bata_press_knigi за укажаната можност да ја прочитаме оваа книга.
.
Сите ставови во постот се лично мои.

Објавено на

„Моментот е она за што вреди да се живее. Не сеќавањето.“ – рецензија на Билјана Мартиновска за „Единственото сеќавање на Флора Бенкс“

„Единственото сеќавање на Флора Бенкс“ Емили Бар

Моментот е она за што вреди да се живее. Не сеќавањето. Но, за девојка од седумнаесет години, која штотуку почнала да живее, вреди се`-и минатото и сегашноста, затоа што врз нив ја гради својата иднина.Толку длабоко ме трогна приказната за Флора Бенкс, раскажана на еден сосема нов-за мене, стил на раскажување, но исто така и неверојатно возбудлив и привлечен, што не можев да ја оставам ни за миг.Ги вртев страниците во исчекување, надевајќи се дека е тоа само еден лош сон. Дека не е возможно тоа навистина да и` се случува на една толку прекрасна девојка, која изгледа боженствено и која го плени секого кого ќе го запознае. Дишете заедно со неа, се обидувате да и` го втиснете секое сеќавање кое со напор сака да го оживее, а не успевате. Дијагнозата-Антероградна амнезија, сама по себе звучи застрашувачки, па уште кога ќе се додаде на тоа и самата причина поради која таа се појавила како последица, тогаш навистина не можете да сте рамнодушни.Ама за љубовта не постои дијагноза. Ниту лек. Иако љубовта е таа која има моќ да излечи многу поставени дијагнози, да залечи рането срце, да не` издигне и кога се изгубени сите надежи и да не вивне во височините. Еден бакнеж може да промени се`. И Флора „се држи“ за таквото сеќавање како последен спас, како нешто најсвето во нејзините мисли. Нешто што и` ја враќа надежта, храброста и вербата во себе. Таа се сеќава за прв пат на нешто што се случило и сеќавањето е толку свежо, толку живо, што таа постојано и постојано му се навраќа. Восхитена е од способноста да се сеќава, да памти што доживеала и да ги оживува таквите слики во главата. Токму тој бакнеж во нејзиното сеќавање ја тера да го направи невозможното. Она за кое никој не верува дека е способна да го направи, зашто над неа постојано бдеат нејзините родители, будно демнејќи го секое нејзино движење, секоја постапка. Флора конечно е храбра да направи нешто со себе, со својот живот и да излезе од сигурносната зона. А таму, надвор, ја очекуваат илјадници изненадувања, но и фасцинантни вистини со кои се соочува самата, без ничија помош. Нејзините раце се испишани со имиња и локации, работи коишто не смее да ги заборави, но ги заборава. Само не смее да заборави да биде храбра. Храбра е. И исплашена исто така.Ќе го најде ли човекот по кој е тргната? Вистина ли е сето она на што таа се сеќава или е само дел од нејзината илузија? Тежок е ударот на реалноста кој таа го доживува, но кај Флора таквиот удар значи многу повеќе од само освестување. Кај Флора значи созревање, земање на животот во свои раце. Откривањето на целата вистина за Флора е она што ќе ве остави со подотворена уста и со неверување ќе го читате. Во тој миг, сигурна сум дека ќе си поставите илјадници прашања на кои нема да можете веднаш да им најдете одговор, а она кое ќе остане да ечи во вашите уши е следново: до каде е подготвена да оди мајката за да го заштити своето дете?Понекогаш најголемиот подарок што можеме да им го дадеме на нашите деца е слободата на размислување и дејствување. Таквата слобода може да ги направи свои, да им ја изгради личноста без наметнувања и стеги од родителите, оставајќи ги да постапуваат според своето срце и совест. Таквиот подарок е скапоцен. Флора Бенкс ќе ви го докаже тоа.

Објавено на

Рецензија за „Вон жариштето“ на Викторија Јорданоска

Книга која изобилува со незаборавни и впечатливи слики кои остануваат со нас поради нивната живописност. Иако можеби е одраз на едно далечно минато, за миг ги доживеав многу блиски децата и возрасните од приказната, посакувајќи истата никогаш да не заврши. Преку младата Јоланда е претставен гласот на жените и девојчињата за време на војната која ја водат во домовите, решавајќи ги секојдневните проблеми и неправди. Тие истовремено се победници и губитници кои ги чувствуваат последиците од конфликтот, иако во реалноста се секогаш далеку од предниот фронт, односно од военото жариште. Од друга страна се мажите и младите момчиња, како братот на Јоле на кого војната му е во прв план а семејството секогаш во втор.

Ова е приказна за една фамилија раскажана од едно младо,  весело девојче Јоланда, која е испреплетена со психолошки елементи и е одличен избор за секој читател. Приказна во која се испреплетени суровата реалност на војната, храброста, бруталноста, семејните односи и вредности, загубата и љубовта. Роман кој е врвно дело на познатата италијанска авторка Кјара Карминати, со одлична нарација заснована на дневници, сведоштва, извештаи и документи, преку кои во сегашниот свет во кој живееме ни го доловува далечното минато и суровоста на војната.

Викторија Јорданоска

Објавено на

Книга на неделата: „Градот и градот“ од Чајна Миевил

Од 03.05 до 09.05, можете да ја нарачате книгата „Градот и градот“ од британскиот писател Чајна Миевил. Според книгата е снимена и истоимента серија на BBC. Во прилог, погледнете го видео трејлерот од серијата.

Она што е интересно е за оваа приказна е што градовите каде што се одвива дејствието потсетува на типичен град од Балканот како Скопје и Сараево, само што овие два града се измислени и не е јасно каде точно се наоѓаат, иако во еден момент во книгата се споменува и Скопје како дестинација од каде има директен лет со авион до Бесел. Ова е таква книга, што најверојатно немате прочитано ниедна слична на неа и претставува мешавина од трилер и „чудна фикција“, жанр на книги за кој Чајна Миевил се смета за еден од основоположниците на оваа категорија приказни. Инаку, ова и не е така чудно ако се земе предвид дека Чајна, има престојувано на овие простори. Во прилог едно од неговите интересни и уникатни интервјуа.

Во прилог, кратката содржина на книгата:

Кога во несекојдневниот, остарен град Бесел, некаде на периферијата на Европа, ќе го откријат телото на убиената жена, инспекторот Борлу од Единицата за екстремни злосторства смета дека тоа ќе биде рутински случај. Но како што истрагата напредува, доказите почнуваат да укажуваат на заговори што се многу почудни и повеќе погубни отколку што претпоставуваше. Набрзо истрагата станува преопасна и за него и за оние што му се важни и Борлу мора да ја премине границата каква што не постои никаде на друго место и да отпатува во една метропола на држава која е исто толку чудна колку и неговиот град.
„Одличен роман на тема полициски процес и прекрасна урбана фантастика, ова е основно четиво за љубителите на детективски и фантастичен роман.“
Booklist

„Кога духовното чедо на Филип К. Дик и Рејмонд Чандлер би го негувал Франц Кафка, делото што од тоа би настанало би потсетувало на романот Градот и градот од Миевил.“
Los Angeles Times

Според овој роман во Лондон е снимена популарната телевизиска серија под наслов The City and the City во продукција на BBC Two.

Кликнете на линкот и нарачајте ја книгата со 40% попуст:

Објавено на

Рецензија на Викторија Михајловска за „Единственото сеќавање на Флора Бенкс“ од Емили Бар

„Ја гледам раката. На неа пишува: ФЛОРА. Биди храбра.“

Флора Бенкс е седумнаесетгодишна девојка, која боледува од АНТЕРОГРАДНА АМНЕЗИЈА  форма на амнезија која се карактеризира со неможност за пренесување информации од краткотрајната во долготрајната меморија. Со други зборови, сѐ што ѝ се случува таа многу брзо го заборава. Флора има развиено техника за да си помогне сама на себе, таа запишува сѐ! Запишува на нејзините раце, на ливчиња што и служат како белешки, и секако во дневник. Но, една вечер ќе се промени сѐ, таа го бакнува Дрејк- момчето на нејзината најдобра пријателка. Таа се сеќава на тој бакнеж, тоа е првото сеќавање што успеала да го зачува од својата десетта година. Таа верува дека го пронајде лекот за нејзината болест – љубовта. Но, Дрејк веќе го нема, отиде на Северниот пол, на Арктикот. Мотивирана да го пронајде лекот за нејзината состојба, да ја пронајде љубовта на нејзиниот живот – таа се впушта во нејзината животна авантура.

Книгава е феноменално дело, умешноста на писателката ме натера да се запрашам колку ли е тешко секој ден за се запознаваш себеси одново и одново, но, и колку ли им е тешко на тие околу тебе. Многу пријатно ме изненади крајот на книгата, очекував да биде предвидлива книга за млада тинејџерска љубов, но не бев во право. Сметам дека секој што би ја прочитал книгава би извлекол некоја поука, особено од “животните правила на Флора”, кои што ги обожувам. А, дали Флора ќе го најде Дрејк? Дали ќе го најде лекот ? И, дали е сѐ така како што изгледа? Оставам на вас да откриете.

Препорачувам. 5/5

Објавено на

Роман кој изобилува со длабоки психолошки понирања, со многу филозофски погледи и мисли за животот, љубовта и родителството – Слаѓан Бишковски

Што следува кога ќе изгубиме парче од своето срце, делче од својата душа? Младата и наивна Ева никогаш не претпоставува дека ќе треба да научи да живее со болката, што ќе и’ го парчоса целото невино и добродушно битие. Откако ќе го запознае црноокиот Виктор, таа е шармирана и потполно освоена од неговиот хумор, амбициозните погледи кон светот и мирисот на несебичната љубов што се вее околу него. Целосно е обземена од тој мирис и се препушта со широко отворено срце во неговите прегратки.Минуваат години поминати во чисто задоволство, радост и исполнетост, се’ додека трагедијата не затропа на вратата од животите на Ева и Виктор…Приказна за една жена која мора повторно да научи да живее. Приказна за траумите од минатото кои влијаат и врз иднината, неповратно загрозувајќи ги шансите за нова среќа. Приказна за тагата, борбата со депресијата, но и за силната врска на пријателството, мајчинството и себевреднувањето. Роман кој изобилува со длабоки психолошки понирања, со многу филозофски погледи и мисли за животот, љубовта и родителството.Ми се допадна тоа што поглавјата беа пократки; книгава се чита многу брзо, иако темите што ги опфаќа не се баш лесни, се’ тоа надополнето со убав и концизен раскажувачки стил на пишување.И’ посакувам уште многу успеси на авторката Biljana Martinovska , ова е нешто што треба да биде прочитано. 🙂

Рецензија на Славен Бишковски

Објавено на

„Ова е приказна која се повторува со векови“ – Марина Стевковска

„Книга за црнците“ е најголемиот и единствен документ за црните луѓе во Северна Америка се до крајот на осумнаесеттиот век. Таа ги содржи имињата и деталите за 3000 црни мажи, жени и деца , кои, откако служеле или живееле во заднината на британските единици за време на Американската војна за независност, испловиле од Њујорк до различни британски колонии.

„Некој ми го знае името“ е приказна за Амината, црна девојка од Бајо, Африка, која е киднапирана и продадена како робинка во Америка во осумнаесеттиот век. Родена како слободна муслиманка, таа завршува врзана на брод претоварен со робови каде е воедно и сведок и жртва на насилства и изживувања од страна на белиот екипаж. Во Америка е продадена на плантажа за индиго каде исто така е жртва на самоволието на белиот газда. Амината е бистра, паметна девојка која знае да чита и пишува, што е реткост за жена во тој период, особено црна. Таа е добар раскажувач, како и нејзиниот татко, и преку нејзината животна приказна, одблиску ја запознаваме судбината на црните робови во Америка. Од моментот кога е киднапирана близу својот дом во Африка, Амината е тепана, силувана, злоставувана, малтретирана на сите можни начини. А сепак, таа никогаш не ја губи надежта дека еден ден ќе се врати дома во родното село. Внатре во душата, таа е секогаш слободна.Авторот на еден многу сликовит и емотивен начин ја раскажува судбината на робовите. Ова е приказна која се повторува со векови, приказна која, нажалост, се случува и денес. Срце ти се кине кога Амината ги опишува малтретирањата на бродот кој плови кон Америка. Душа те боли кога од раце ѝ го земаат првороденото дете за да го продадат. Ова е една длабоко емотивна и потресна историска приказна која е базирана на вистински настани и според неа е снимана и телевизиска серија со наслов „Книга за црнците“.Она што особено ми се допаѓа кај ваквите изданија е токму форматот. Книгата е доволно малечка за да ја собере во секоја чанта или ранец, со доволно голем фонт и широк проред за лесно да се чита. Цели 650 страници прочитани за три дена одење и враќање од работа, во градски автобус. Големо БРАВО за едицијата „Книга Достапна Секому“!

Објавено на

„Напнат, неизвесен и за мене тотално неочекуван расплет“ – Илинка Цекова

Човек од костени – Сорен Свејструп (Бата прес 2020)

Есен во Данска. Сериски убиец на улиците на Копенхаген. Жртвите се жени, самохрани мајки, чии деца се злоставувани. Ампутирани дланки, стопала, прободен череп(најчесто низ едното око) и еден печат на местото на злосторството, човече направено од костен и чкорчиња на место екстремитети е заедничкото за сите случаеви. И како сето тоа да не е доволно морбидно, на човечето се наоѓаат отпечатоци на исчезнато девојче(исчеснато веќе една цела година), ни помалку ни повеќе, ќерка на министерката за социјални работи на Данска. Како е тоа можно? Дали е жива иако случајот е затворен и виновникот е во затвор, а делото е признато? Која е воопшто врската меѓу жртвите и девојчето?
Истрагата ја водат двајца одлични детективи, едниот повратник од Европол под казна и другата со последните денови во одделот пред да биде унапредена. Двајцата трпат притисоци од надредените да не отвараат затворен случај, имаат огромен притисок од јавноста, но со интуицијата и разумот полека но сигурно го решаваат случајот.
Ова е крвав трилер, треба желудник, има злоставување деца, убиства со измачување и касапење. Напнат, неизвесен и за мене тотално неочекуван расплет.
Ако по првата книга се навестува годината, крвава ќе биде 😁.

Објавено на

„Сите ние сакаме да ја запознаеме таа наша посебна личност со која ќе се сакаме и ќе се чуваме засекогаш“ – Бојан Радичевски

Резенција за книгата “Еден ден во Декември” од  Џози Силвер

Една убава, релаксирачка, празнична романса која покажува дека вистинската љубов има секогаш шанса да ја дочека можноста за да почне да цвета и живее, без разлика колку време е потребно.

 Се започнува  на еден ден во декември кога празничната еуфорија започнува да зема голем замав. Лори се враќа од својата несреќна работа во еден хотел и случајно низ прозорецот здогледува еден млад дечко. И толку треба.  Еден поглед е понекогаш доволен за љубов. Тоа и се случува тука.  Лори деноноќно го бара тоа момче, за да на крај дознае една ужасна вистина. Работата се коммплицира со тоа што нејзината најдобра другарка без да знае дека тоа е момчето за кое нејзината цимерка и другарка и раскажуваше, се вљубува во него. Од тука натака почнува борбата за љубовта која зема непредвидливи насоки.

Проткаена со елементи на драма, среќа, тага, пријателство и пожртвуваност за мене претставува едно прекрасно дело.  Сите ние сакаме да ја запознаеме таа наша посебна личност со која ќе се сакаме и ќе се чуваме засекогаш. Но, тоа што се случува да го отежни патот или да го олесни патот до целта е само тест да види дали навистина го сакаме тоа кон кое целиме. Во овој случај тоа е потрагата кон нашата сродна душа.

Мене тоа што ми остави најголем впечаток е тоа што оваа книга ми покажа како личи вистинско пријателство, како изгледа вистинска љубов и едноставно борбата која се води за да сме среќни.  И понекогаш за сето тоа да започне, потребен е само еден поглед.

Бојан Радичевски