Објавено на Остави коментар

Роман кој изобилува со длабоки психолошки понирања, со многу филозофски погледи и мисли за животот, љубовта и родителството – Слаѓан Бишковски

Што следува кога ќе изгубиме парче од своето срце, делче од својата душа? Младата и наивна Ева никогаш не претпоставува дека ќе треба да научи да живее со болката, што ќе и’ го парчоса целото невино и добродушно битие. Откако ќе го запознае црноокиот Виктор, таа е шармирана и потполно освоена од неговиот хумор, амбициозните погледи кон светот и мирисот на несебичната љубов што се вее околу него. Целосно е обземена од тој мирис и се препушта со широко отворено срце во неговите прегратки.Минуваат години поминати во чисто задоволство, радост и исполнетост, се’ додека трагедијата не затропа на вратата од животите на Ева и Виктор…Приказна за една жена која мора повторно да научи да живее. Приказна за траумите од минатото кои влијаат и врз иднината, неповратно загрозувајќи ги шансите за нова среќа. Приказна за тагата, борбата со депресијата, но и за силната врска на пријателството, мајчинството и себевреднувањето. Роман кој изобилува со длабоки психолошки понирања, со многу филозофски погледи и мисли за животот, љубовта и родителството.Ми се допадна тоа што поглавјата беа пократки; книгава се чита многу брзо, иако темите што ги опфаќа не се баш лесни, се’ тоа надополнето со убав и концизен раскажувачки стил на пишување.И’ посакувам уште многу успеси на авторката Biljana Martinovska , ова е нешто што треба да биде прочитано. 🙂

Рецензија на Славен Бишковски

Објавено на Остави коментар

„Ова е приказна која се повторува со векови“ – Марина Стевковска

„Книга за црнците“ е најголемиот и единствен документ за црните луѓе во Северна Америка се до крајот на осумнаесеттиот век. Таа ги содржи имињата и деталите за 3000 црни мажи, жени и деца , кои, откако служеле или живееле во заднината на британските единици за време на Американската војна за независност, испловиле од Њујорк до различни британски колонии.

„Некој ми го знае името“ е приказна за Амината, црна девојка од Бајо, Африка, која е киднапирана и продадена како робинка во Америка во осумнаесеттиот век. Родена како слободна муслиманка, таа завршува врзана на брод претоварен со робови каде е воедно и сведок и жртва на насилства и изживувања од страна на белиот екипаж. Во Америка е продадена на плантажа за индиго каде исто така е жртва на самоволието на белиот газда. Амината е бистра, паметна девојка која знае да чита и пишува, што е реткост за жена во тој период, особено црна. Таа е добар раскажувач, како и нејзиниот татко, и преку нејзината животна приказна, одблиску ја запознаваме судбината на црните робови во Америка. Од моментот кога е киднапирана близу својот дом во Африка, Амината е тепана, силувана, злоставувана, малтретирана на сите можни начини. А сепак, таа никогаш не ја губи надежта дека еден ден ќе се врати дома во родното село. Внатре во душата, таа е секогаш слободна.Авторот на еден многу сликовит и емотивен начин ја раскажува судбината на робовите. Ова е приказна која се повторува со векови, приказна која, нажалост, се случува и денес. Срце ти се кине кога Амината ги опишува малтретирањата на бродот кој плови кон Америка. Душа те боли кога од раце ѝ го земаат првороденото дете за да го продадат. Ова е една длабоко емотивна и потресна историска приказна која е базирана на вистински настани и според неа е снимана и телевизиска серија со наслов „Книга за црнците“.Она што особено ми се допаѓа кај ваквите изданија е токму форматот. Книгата е доволно малечка за да ја собере во секоја чанта или ранец, со доволно голем фонт и широк проред за лесно да се чита. Цели 650 страници прочитани за три дена одење и враќање од работа, во градски автобус. Големо БРАВО за едицијата „Книга Достапна Секому“!

Објавено на Остави коментар

„Напнат, неизвесен и за мене тотално неочекуван расплет“ – Илинка Цекова

Човек од костени – Сорен Свејструп (Бата прес 2020)

Есен во Данска. Сериски убиец на улиците на Копенхаген. Жртвите се жени, самохрани мајки, чии деца се злоставувани. Ампутирани дланки, стопала, прободен череп(најчесто низ едното око) и еден печат на местото на злосторството, човече направено од костен и чкорчиња на место екстремитети е заедничкото за сите случаеви. И како сето тоа да не е доволно морбидно, на човечето се наоѓаат отпечатоци на исчезнато девојче(исчеснато веќе една цела година), ни помалку ни повеќе, ќерка на министерката за социјални работи на Данска. Како е тоа можно? Дали е жива иако случајот е затворен и виновникот е во затвор, а делото е признато? Која е воопшто врската меѓу жртвите и девојчето?
Истрагата ја водат двајца одлични детективи, едниот повратник од Европол под казна и другата со последните денови во одделот пред да биде унапредена. Двајцата трпат притисоци од надредените да не отвараат затворен случај, имаат огромен притисок од јавноста, но со интуицијата и разумот полека но сигурно го решаваат случајот.
Ова е крвав трилер, треба желудник, има злоставување деца, убиства со измачување и касапење. Напнат, неизвесен и за мене тотално неочекуван расплет.
Ако по првата книга се навестува годината, крвава ќе биде 😁.

Објавено на Остави коментар

„Сите ние сакаме да ја запознаеме таа наша посебна личност со која ќе се сакаме и ќе се чуваме засекогаш“ – Бојан Радичевски

Резенција за книгата “Еден ден во Декември” од  Џози Силвер

Една убава, релаксирачка, празнична романса која покажува дека вистинската љубов има секогаш шанса да ја дочека можноста за да почне да цвета и живее, без разлика колку време е потребно.

 Се започнува  на еден ден во декември кога празничната еуфорија започнува да зема голем замав. Лори се враќа од својата несреќна работа во еден хотел и случајно низ прозорецот здогледува еден млад дечко. И толку треба.  Еден поглед е понекогаш доволен за љубов. Тоа и се случува тука.  Лори деноноќно го бара тоа момче, за да на крај дознае една ужасна вистина. Работата се коммплицира со тоа што нејзината најдобра другарка без да знае дека тоа е момчето за кое нејзината цимерка и другарка и раскажуваше, се вљубува во него. Од тука натака почнува борбата за љубовта која зема непредвидливи насоки.

Проткаена со елементи на драма, среќа, тага, пријателство и пожртвуваност за мене претставува едно прекрасно дело.  Сите ние сакаме да ја запознаеме таа наша посебна личност со која ќе се сакаме и ќе се чуваме засекогаш. Но, тоа што се случува да го отежни патот или да го олесни патот до целта е само тест да види дали навистина го сакаме тоа кон кое целиме. Во овој случај тоа е потрагата кон нашата сродна душа.

Мене тоа што ми остави најголем впечаток е тоа што оваа книга ми покажа како личи вистинско пријателство, како изгледа вистинска љубов и едноставно борбата која се води за да сме среќни.  И понекогаш за сето тоа да започне, потребен е само еден поглед.

Бојан Радичевски

Објавено на Остави коментар

„Кога си мал сакаш да пораснеш, а кога ќе пораснеш си носталгичен кон детството“ – Рецензија на Стефани Табаковска

„Волшебницата од долниот кат“ од Марчин Шчигелски

Со прекрасни илустрации, ова е приказната за малата Маја која го поминува летниот распуст во куќата на Бабуле. А, во куќата и околината на Бабуле се случуваат безмалку чудни работи….необични звуци се слушаат од таванот, а се чини дека мачорот и верверицата може да зборуваат. Маја е испратена надвор од Варшава поради предвременото раѓање на нејзината сетричка и родителите го поминуваат поголемиот дел од времето во болница. Маја го поминува времето гледајќи телевизија. Слатко се насмеав на: Одиш кај Бабуле и готово – потврди мајката. Бог ќе те казни за оваа неправда – врати тажно Маја, како тие госпоѓите од попладневните серии и отиде во својата соба. Иако првата ноќ во домот на Бабуле поминува бавно и планира како утредента ќе се јави на родителите и ќе замоли да ја земат дома, следниот ден сосема заборава на оваа своја намера како и дека Бабуле нема телефон нити телевизор во боја. Опишана како современа бајка за деца, книгава ќе ве потсети на времето без технологија и паметни уреди, на детството поминато во двор или играјќи се на улица, на распустите на село…. на едно поедноставно, но истовремено поубаво време. Кога си мал сакаш да пораснеш, а кога ќе пораснеш си носталгичен кон детството. Има мошне комични моменти, илустациите ви ги доловив на втората фотографија.

Илустрациите се на Магда Вошик

Сметам дека повеќе е за тинејџери отколку деца бидејќи стилот на пишување е можеби малку комплициран за дете, има зборови и фрази кои би биле неразбирливи или за кои би требало дополнително објаснување. А, секако ја препорачувам и на возрасните, слатко ќе ве насмее и ќе ве замисли. Ова е авантурата на Маја и нејзината имагинација, мачорот, верверицата и Лажливите Лилии. И Бабуле, да не ја заборавиме Бабуле! 😀Изданието е на Бата прес.

#КнигаНаДенот

Стефани Табаковска

Објавено на Остави коментар

Преубава рецензија за „Еден ден во декември“ на Ана Ѓурова

#рецензии

Ова е толку емотивна, длабока,но пред се толку реална приказна за љубовта, но и за пријателството и за довербата во него. Што може еден момент,еден поглед,една средба да ни направат во животот?Хаос,губење на пријателство,губење на надеж и верба во љубовта и во животот.Некогаш ќе изгубиме едно,а некогаш ќе ги изгубиме сите тие значајни нешта за нас.Толку романтична,толку топла,толку моќна, љубовна приказна која ќе допре до душата,до срцето на секој читател.На моменти ќе се поистоветувате со ликовите, кои се толку реално опишани што ќе се соживеете со нив.Совршен виор на емоции во кој ќе бидете апсолутно вовлечени.Пријатно ќе ве изненади и топло ќе ве воодушеви.Нема да ве остави рамнодушни и ќе ве држи до самиот крај.Оваа возбудлива и неизвесна приказна ви ја препорачувам.

Приказната е за двајца млади кои со еден случаен поглед остануваат врежани во своите срца.Нивната случајна и необична љубов ќе опстои тајно 10год. десет божиќни вечери ќе поминат за на крај да бидат конечно заедно.Лори е млада девојка која еден ден во декември,случајно низ прозорецот на автобусот ќе здогледа еден дечко.Во тој магичен момент ќе им се сретнат погледите,срцата ќе им се растреперат,но тогаш автобусот ќе тргне.Лори не може да го заборави и цела година се обидува да го пронајде,но не успева.Срцето и останува скршено и таа решава да го заборави и да продолжи.Но судбината ги вплеткува своите прсти и им ги испреплетува нивните патишта,како што не можат ни да замислат.Нејзината цимерка и пријателка Сара ја запознава со својот нов дечко.Во моментот Лори доживува шок, неверување,тоа е тој,нејзиниот мистериозен дечко кој го бара цела година,но го пронајде нејзината пријателка.И тука почнува хаосот и немирот во нивните срца.Лори одлучува да молчи и да продолжи понатаму,но срцето и тагува и со секој негов поглед и се крши.Настапуваат тешки моменти,тешки одлуки кои не се толку лесни и едноставни.Што понатаму се случува,како преживува нивната љубов 10 мачни години и како ќе успеат да бидат заедно,прочитајте сами.Верувајте крајот ќе ве воодушеви и ќе ги остави трага.

Незаборавна љубовна приказна која ќе ве трогне и ќе ве замисли.Што мислите дали вие би можеле 10год. да преживеете и да ја чекате својата љубов,која настапила со еден поглед?Можеби ќе успеете,а можеби не.Не знаеме што носиме и што ќе одлучи нашето срце.Бидејќи иако изгледа лесно, љубовта е тешка и болна,на моменти срцепарателна.Ја чувствуваме во секој атом од нашето битие,во секоја клетка од телото,во крвта во нашите вени.На моменти е толку болна што здивот ви се откинува и мислите дека пукнатините на срцето не ќе можете да ги излечите.Срцето боли,кине,пука,но сепак продолжува да чука.Таква е љубовта, болна и со жестока страст,како некој октопод се шири по вашето тело,а неговите пипала ги вплеткува околу вас,додека срцето молскавично ви чука во вашите гради.Затоа ако ја имате љубовта покрај вас,чувајте ја и негувајте ја,бидејќи не знаеме што носи следниот момент во животот.

Објавено на Остави коментар

Рецензија на Марина Серафимоска за „Единственото сеќавање на Флора Бенкс“ од Емили Бар

Единственото сеќавање на Флора Бенкс – Емили Бар

Дали некогаш сте се прашувале какво е чувството да имате амнезија? Нештата да ги паметите два-три часа, или само еден и потоа не знаете ништо за себе. Како се живее во таа состојба? Како ќе си објасните себеси кој/која сте откако ќе се погледнете во огледало после седум, десет или дваесет години со остарено лице, а во душата сеуште дете? Емили Бар е толку умешна писателка која ќе ве внесе во светот на Флора Бенкс, а со нејзиниот специфичен стил на раскажување ќе направи да се соживеете и да се осетите буквално исто како и ова десет годишно девојче кое е заробено во седумнаесет годишно тело. Станува збор за психолошки трилер кој не пушта да запрете со читање.Откако ја има добиено болеста, убавата Флора само едно единствено сеќавање успева да го задржи во главата, се сеќава дека претходната ноќ го бакнала момчето на својата најдобра пријателка. Тоа сеќавање е главната мотивација за нејзината упорна борба со светот во кој живее. Дали ќе го најде момчето што верува дека ќе ја излечи, одејќи сама замислете дури до Северниот пол, или ќе најде нешто уште поважно за себе?На раката има тетовирано Флора, биди храбра, и Флора е храбра, без оглед на сѐ. Ме фасцинираше нејзиниот ум, за полесно да се потсети си пишува на сопствените раце, насекаде по дома има секакви ливчиња како белешки, со нејзиниот дневник си открива која е таа всушност, а она писмо кое е скриено во нејзиниот градник на крајот нѝ ја решава мистеријата која толку желно ја чекаме.Читајќи, ќе откриете неколку нејзини животни правила кои многу ќе ви се допаднат, и не грижете се ако пропуштите некое, затоа што авторката ги препишала на последните страници на книгата за нас. Исто така ми се допадна тоа што секој лик си има свој *фонт *за пишување што ја прави книгата многу, многу интересна.Трогателна, емотивна и возбудлива, приказна со малку надеж која секогаш е сосем доволна за да се почне пак од почеток.За преведувачот и издавачката куќа Бата прес, имам исто така само пофални зборови. Препорачувам 5/5

Објавено на Остави коментар

„Книгава дефинитивно ја сместувам во категорија YA, многу е погодна за тинејџери (15-17 години) кои започнуваат со читање.“ – Ана Јаневска

ЕДИНСТВЕНОТО СЕЌАВАЊЕ НА ФЛОРА БЕНКС – ЕМИЛИ БАР

„Ја гледам раката. На неа пишува: ФЛОРА. Биди храбра.“

Флора Бенкс е млада девојка, има 17 години и има болест која што се нарекува АНТЕРОГРАДНА АМНЕЗИЈА. Сѐ што ѝ се случува таа многу брзо го заборава, односно нејзината краткотрајна меморија е оштетена, и таа не се сеќава на ништо по нејзиниот 10ти роденден. Со помош на зборови кои ги пишува по нејзините раце и во нејзиниот бележник, таа одново и одново се спознава себеси и својот живот. Една вечер, на плажата во близина на нејзината куќа, таа ќе го бакне Дрејк. Оттогаш тоа е единственото нешто на коешто таа ќе се сеќава. Но, Дрејк си заминува на Северниот Пол, на Арктикот. Таа е убедена дека Дрејк е единствената личност која ќе ѝ помогне да си го врати сеќавањето, бидејќи се сеќава на него и неговиот бакнеж. Родителите на Флора, по дијагностицирањето на нејзината болест, ја чуваат Флора како капка вода на дланка. Таа постојано заборава, не се сеќава на себеси, и пие лекови два пати дневно. Во нејзиниот град, сите ја знаат и сите ѝ помагаат, иако таа не излегува многу надвор. Нејзината најдобра другарка Пејџ, е единствената другарка во која има доверба и која ѝ помага. Еден ден, братот на Флора, Џејкоб (кој живее во Париз), се разболува, и нејзините родители се приморани да отпатуваат во Франција, и да ја остават Флора сама. Токму тука започнуваат сите нејзини авантури. Предводена од единственото сеќавање – бакнежот на Дрејк, таа ќе тргне во потрага по Дрејк, на Северниот Пол. Дали ќе го пронајде Дрејк? Дали ќе успее сама да се снајде и да отпатува дури до Северниот Пол? Кому може да му верува и како ќе се одржи во живот покрај нејзината амнезија?За книгава, сакам да ви кажам и мое лично мислење и доживување. Книгава дефинитивно ја сместувам во категорија YA, многу е погодна за тинејџери (15-17 години) кои започнуваат со читање. Дејството во книгата е интересно, со тоа што единствена забелешка е тоа што постојано со повторува едно те исто (на пример, писмото на мајка ѝ на Флора во кое е опишано која е таа и таа го чита секогаш кога заборава која е), но ако го ставите настрана фактот тоа што има работи што се повторуваат често (оправдано, бидејќи болеста на Флора е таква), дејството во книгата е доста мистериозно. Има доста заплети, и ве тера да читате што понатаму ќе направи Флора.Во книгата, сите ликови имаат свој ФОНТ. Што мислам под тоа? Сите ликови што ѝ пишуваат писма на Флора си имаат свој ракопис (сите се различни) т.е во случајов си имаат свој фонт. Тој дел навистина МНОГУ ми се допадна. Ликот на Флора е доста интересно прикажан, како таа се мачи со нејзината амнезија, и нејзината желба за снаоѓање преку белешки. Ми се допаѓа што е прикажана во позитивно светло, што не се откажува и што има авантуристички дух. Како за крај, малку да ве заскокоткам. На Флора ѝ велат дека поради тумор во мозокот таа ја добила нејзината болест. Но, дали тоа е вистината или нешто друго се случило што ја предизвикало амнезијата на Флора? Ви оставам на вас да дознаете.🤗

Објавено на Остави коментар

„Одамна немав прочитано ваков внесувачки, интелигентен, интензивен, морничав трилер“ – Славко Бишковски

Препорака за книга – Човек од костени од Сорен Свејструп

Книгава ми беше подарок – изненадување од мајка ми и затоа решив да и дадам шанса иако имам еден куп непрочитани, а воедно и ќе биде книга со која најверојатно ќе ја завршам новата година. Ова е еден доста мрачен криминалистичен трилер кој ме потсетуваше на Девојката со тетоважа на змеј од Стиг Ларсон, разликата е во тоа што Човек од костени ми беше за нијанса повозбудлива и потензична. Па добро, можеби и за неколку нијанси…Во доцните есенски часови, скриен од темнината и дождот, демне еден свиреп убиец на жени со изопачена агенда на ум, систематски и внимателно планира и чека погоден момент за да го изврши убиството, да ампутира дланка и секако, да остави човече од костени како негов злокобен потпис на секое место на злосторството. Тим на детективи и форензичари се обидуваат да му влезат во трага на овој мистериозен сериски убиец и да ја запрат неговата мисија… Толку ќе кажам за содржината, ако некој е заинтересиран слободно ќе сликам задна страница.Книгава започнува прилично бавно, речиси монотоно и првите сто страни искрено ми беа досадни бидејќи се спомнуваат повеќе ликови, има многу детали и описи… Сепак, имаше нешто што ме тераше да читам, нешто што ми го држеше вниманието и ми ја будеше љубопитноста и после стотина страници, дејството конечно силно ме зграпчи и почна да ме движи во еден правец, без запирање, без здив, по една ескалирачка патека од која нема скршнување додека не се открие за што станува збор… Омилени ликови ми беа двајцата детективи Марк Хес и Наја Тулин, кои иако со доста различни карактерни особини и спротиставени природи, сепак наоѓаат начин да соработуваат заедно, да си помагаат, и да најдат заеднички јазик. Апсолутно навивав за нив до самиот крај на книгата и едноставно ме освоија, одлично изградени ликови кои маестрално се воздигнаа пред моите очи и кои долго нема да ги заборавам… Книгава ми легна, одамна немав прочитано ваков внесувачки, интелигентен, интензивен, морничав трилер. Има доста вознемирувачки и насилни сцени, особено крајот кој ми беше експлозивен, брутален и крвав, а има и малтретирање и злоставување на деца, како тоа влијае психички и е доста тешко за читање бидејќи е една од поглавните теми во романот. Има повеќе перспективи од вистинска палета на ликови, се со цел да се прикажат болката, стравот, тагата, анксиозноста, надежта, омразата и желбата за одмазда и колку таа може да биде вкоренета во еден човек, да го тера да продолжи напред, да се измени… Ме држеше во целосна неизвесност, интересот и фокусот ми беа на највиско можно ниво, вешто е доловена полициската процедура, како и многубројните детали кои имаат за цел да инсинуираат кон некои работи, ако добро ги забележиш. Ми се допадна што авторот не ги нуди сите објаснувања и мотиви на тацна тука остава на читателот да поврзе некои работи сам и да се навраќа низ поединечни сцени за да разбере подобро. Како прва книга на Свејструп можам слободно да кажам дека е прекрасно и концизно осмислена, нештата имаат смисла кога ќе се навратиш на нив, вознемирувачка е, има неверојатно добра психолошка основа, неодоливи и одбивни ликови и една длабока и целосно хипнотизирачка мистерија која ќе ве натера да ги вртите страните за да дознаете што по ѓаволите се случува. И да, секако, после книгава нема да погледнете костен на ист начин…Ви ја препорачувам од срце, особено за љубителите на скандинавски крими-трилер и добра мистерија и очекувам ваши мислења и впечатоци.П. С. сликава не е моја, од интернет и, и видов дека се снима серија според книгава која ќе ја има на Нетфликс па едвај ја чекам!!!

Објавено на Остави коментар

„Напнат и непредвидлив до самиот крај. Од мене чиста петка.“ – Сузана Трајковска Перхај

Значи книгава е ОДЛИЧНА. За сите љубители на добри трилери, препорака што поскоро да си ја прочитаат.

ЕВЕ ЈА И МОЈАТА ПРВА РЕЦЕНЗИЈА

Се започнува во 1989 година кога свирепо е убиено едно семејство.

Во денешно време Роса Хартунг е министерка за социјални работи и нејзината ќерка Кристин е исчезната цела година. Иако телото не е пронајдено, фатен е киднаперот кој признава дека ја убил и таа е прогласена за мртва. Почнуваат да се случуваат грозоморни убиства во кои се отстранети делови од телата, дланки и стапала на жртвите. Жртви се мајки, за кои убиецот верува дека не се грижеле доволно за своите деца. На секое место на убиството има оставено по едно човече од костени на кои има отисоци од исчезнатата ќерка на Роса. Каква врска има Роса со убиствата, кој е убиецот и зошто е толку свиреп кон мајките?

Напнат и непредвидлив до самиот крај. Од мене чиста 5-ка.

Сузана Трајковска Перхај